Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Εκατομμύρια άτομα πεθαίνουν κάθε χρόνο από Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια

Τριακόσια πενήντα εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο πάσχουν από Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (Χ.Α.Π) ενώ περίπου τρία εκατομμύρια άτομα πεθαίνουν κάθε χρόνο από αυτό το συχνότατο νόσημα με κύριο αίτιο το κάπνισμα. «Η ασθένεια αυτή, που αφορά άτομα με χρόνιο βήχα, απόχρεμψη και ποικίλου βαθμού δύσπνοια, στο πλαίσιο χρόνιας βρογχίτιδας ή πνευμονικού εμφυσήματος ή και των δύο, αποτελεί σήμερα την τέταρτη κατά σειρά αιτία θανάτου παγκοσμίως, ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των διεθνών οργανισμών υγείας το 2020 θα βρεθεί στην τρίτη θέση» ανέφερε ο καθηγητής πνευμονολογίας στο ΑΠΘ Δημήτριος Γκιουλέκας, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με αφορμή το 18ο Πανελλήνιο Συνέδριο Νοσημάτων Θώρακος, οι εργασίες του οποίου αρχίζουν αύριο στη Θεσσαλονίκη.
Η σχέση της Χ.Α.Π. με το κάπνισμα είναι άμεση και όπως επιβεβαιώνουν διεθνείς έγκυρες μελέτες και στοιχεία ποσοστό 20-25% των καπνιστών θα εμφανίσει χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, που θεωρείται ένα από τα σοβαρότερα ιατρικά, αλλά και κοινωνικά προβλήματα και έχει τεράστια επίπτωση στην οικονομία κάθε χώρας, δεδομένου ότι είναι νόσος εξελικτική, μη αναστρέψιμη και οδηγεί ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών σε εργασιακή ανικανότητα.
Αύξηση της φυματίωσης
Αυξάνονται τα κρούσματα φυματίωσης σε παγκόσμιο επίπεδο επισήμανε ο διευθυντής της πνευμονολογικής κλινικής του νοσοκομείου Παπανικολάου, Νίκος Γαλάνης. Οι λόγοι στους οποίους αποδίδεται η αύξηση είναι η μετακίνηση πληθυσμών από χώρες με υψηλή επίπτωση φυματίωσης προς χώρες με χαμηλή επίπτωση, οι συνθήκες διαβίωσης, όπως αυτές σχετίζονται με το φαινόμενο της μετακίνησης των πληθυσμών, η εμφάνιση πολυανθεκτικότητας των μυκοβακτηριδίων της φυματίωσης έναντι των διαφόρων αντιφυματικών φαρμάκων (φαινόμενο ιδιαίτερα ανησυχητικό, κυρίως για τις πρώην ανατολικές χώρες).
Όπως επισημάνθηκε στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, στην Ευρώπη η μετακίνηση των πληθυσμών ευθύνεται για αύξηση της επίπτωσης της φυματίωσης σε ποσοστό από 5% έως 30%. Στην Ελλάδα μετά την περίοδο συνεχούς πτωτικής πορείας της νόσου έως το 1990, παρατηρείται κατά την τελευταία εικοσαετία περίοδος καθήλωσης της επίπτωσης στα ίδια επίπεδα. Κατά τους ειδικούς η καθήλωση αποτελεί ανησυχητικό σημείο, γνωστό σε όλα τα κράτη, γιατί δυστυχώς μετά από την καθήλωση η επίπτωση ακολουθεί ανοδική πορεία.
Ο πιθανότερος παράγοντας, που ευθύνεται για τη μη μείωση της νόσου στην Ελλάδα είναι η μετανάστευση. Πρόκειται περί οικονομικών ή πολιτικών μεταναστών ή περί λαθρομεταναστών, οι οποίοι προέρχονται από χώρες μεγάλης επίπτωσης της φυματίωσης και διαβιούν υπό κακές συνθήκες, ιδιαίτερα εκείνοι, που μπήκαν στη χώρα παράνομα. Το υπάρχον σύστημα αντιφυματικού αγώνα στη χώρα μας, δεν καλύπτει πλήρως τους μετανάστες. Η διαδικασία χορήγησης κάρτας οδήγησε στην εκτέλεση ακτινογραφίας θώρακος. Θεωρείται όμως, ότι κάρτα διεκδίκησαν κυρίως αυτοί που ζουν για πολλά χρόνια στην Ελλάδα.
Υπέρ του εμβολιασμού κατά της νέας γρίπης οι πνευμονολόγοι
Υπέρ του εμβολιασμού κατά της νέας γρίπης τάσσεται η πνευμονολογική κοινότητα στη χώρα μας. «Λέμε ναι στον εμβολιασμό γιατί δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος προφύλαξης από τη νέα γρίπη. Το εμβόλιο προσφέρει κύρια προφύλαξη σε ποσοστό 95% και η ανοσία αρχίζει 10-15 ημέρες μετά τον εμβολιασμό. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χάρη στα εμβόλια ο μέσος όρος ζωής έφτασε στα 76 χρόνια για τους άντρες και τα 78 στις γυναίκες» επισήμανε ο κ. Γκιουλέκας.
Παράλληλα ανέφερε ότι οι επιπλοκές της νέας γρίπης αφορούν κυρίως στο αναπνευστικό σύστημα και περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε προσβολή του αναπνευστικού συστήματος. «Ο ιός της νέας γρίπης προκαλεί οξεία βρογχίτιδα και αν εισχωρήσει στις κυψελίδες του πνεύμονα οδηγεί ένα ποσοστό 2-10% στις μονάδες εντατικής θεραπείας, ενώ ο ιός της κοινής γρίπης οδηγεί μόνο σε ποσοστό 1% στις μονάδες εντατικής. Τα προβλήματα που προκαλεί ο ιός Η1Ν1 στα άτομα που μπαίνουν στην εντατική είναι μεγάλα διότι δεν ξέρουμε αν θα αποδώσει η θεραπεία», πρόσθεσε.
AΠΕ

Χαμηλές τιμές χοληστερόλης προκαλεί τάση για αυτοκτονία και επιθετικότητα

Οι χαμηλές τιμές ολικής χοληστερόλης προδιαθέτουν για αυτοκτονία και επιθετικότητα, σύμφωνα με στοιχεία διεθνών ερευνών στα οποία αναφέρθηκαν ο επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αθανάσιος Δουζένης και ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο Βασίλης Κονταξάκης σε ανακοινώσεις τους στο 4ο Διεθνές Συνέδριο Εγκεφάλου και Συμπεριφοράς, το οποίο διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
Η έρευνα για τη σχέση της στάθμης της χοληστερόλης με την αυτοκτονικότητα ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια από Σκανδιναβούς ερευνητές οι οποίοι προσπάθησαν να μειώσουν στο γενικό πληθυσμό την χοληστερίνη για να ελαττώσουν τους θανάτους από καρδιαγγειακά νοσήματα με τη χορήγηση αντιλιπιδιαμικών.
«Πράγματι μειώθηκαν οι θάνατοι από καρδιαγγειακά αλλά ,προς μεγάλη έκπληξη των ερευνητών, ο γενικός δείκτης θνησιμότητας δεν μειώθηκε. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκαν ότι είχαν αυξηθεί οι δείκτες θνησιμότητας από αυτοκτονίες και γενικά από βίαιες συμπεριφορές και αυτό άρχισε να τους προβληματίζει. Γίνανε πολλές μελέτες και φαίνεται ότι έχει επιβεβαιωθεί ότι η χαμηλή στάθμη χοληστερόλης σχετίζεται με τις αυτοκτονίες χωρίς όμως να έχει ακόμη εξηγηθεί πως λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός» εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κονταξάκης.
Ο κ. Δουζένης από τη πλευρά του επισήμανε ότι έχει βρεθεί πως η χαμηλή χοληστερόλη προδιαθέτει για αυτοκτονική διάθεση και για επιθετικότητα σύμφωνα με στοιχεία από διεθνείς έρευνες . «Αυτό το εύρημα δεν έχει καταφέρει να εξηγηθεί ακόμη αλλά , είναι επιβεβαιωμένο από πολλές εργασίες ότι η χαμηλή χοληστερόλη αυξάνει την αυτοκτονικότητα Πολλές φορές το επιδιώκουμε και εμείς σαν ψυχίατροι και πολλές φορές το βλέπουμε σε ανθρώπους που παίρνουν αντιλιπιδαιμικά φάρμακα να εμφανίζουν χαμηλή διάθεση, να κάνουν αρνητικές σκέψεις. Αυτό είναι κάτι για το οποίο και οι παθολόγοι και εμείς οι ψυχίατροι να είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι ώστε να το αντιμετωπίσουμε» πρόσθεσε ο κ. Δουζένης.
Ο κ. Κονταξάκης επισήμανε ότι βιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση της σεροτονίνης με την αυτοκτονικότητα. Όπως εξήγησε η σεροτονίνη είναι μια βιογενής αμίνη του εγκεφάλου η οποία ρυθμίζει τα συναισθήματα, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα κλπ σε συνδυασμό με άλλες ουσίες και φαίνεται ότι άτομα που έχουν χαμηλή στάθμη των μεταβολιτών της σεροτονίνης είναι πιο ευάλωτα στην επιθετικότητα και την αυτοκτονικότητα. Πρόσθεσε ακόμη ότι έχουν βρεθεί ορισμένα γονίδια τα οποία εμπλέκονται σε αυτές τις παρορμητικές επιθετικές συμπεριφορές που αφορούν κυρίως τη σεροτονίνη. «Η βιοτεχνολογία με πολύ φιλόδοξα σχέδια αποσκοπεί να τροποποιήσει αυτά τα γονίδια αλλάζοντας και τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων . Αυτά είναι σημαντικά καινούργια βήματα» τόνισε ο κ. Κονταξάκης.
Η Ελλάδα πρώτη μεταξύ των χωρών με τις λιγότερες αυτοκτονίες
Οι αυτοκτονίες είναι ένα σύνθετο μείζον βιοψυχοκοινωνικό πρόβλημα σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ ανησυχητικό είναι ότι παρουσιάζει μία σημαντική αύξηση μεταξύ των νέων γεγονός που οδήγησε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να βάλει σε πρώτη προτεραιότητα τη μείωση των αυτοκτονιών με διαφόρων τύπων προληπτικές παρεμβάσεις .
Η Ελλάδα περιλαμβάνεται ανάμεσα στις τελευταίες χώρες του κόσμου και της Ευρώπης στις αυτοκτονίες με δείκτη αυτοκτονιών 4-5 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού, ενώ στην Εσθονία και τη Λετονία είναι 70/100.000. Ο κ. Κονταξάκης εξηγώντας το χαμηλό ποσοστό αυτοκτονιών στη χώρα μας ανέφερε ως ένα αποτρεπτικό στοιχείο το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη στενοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί καθώς και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Παράλληλα όμως τόνισε : «Η Ελλάδα είναι η πρώτη όμως στα τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη. Αυτό κάτι δείχνει. Πώς κανείς χειρίζεται την επιθετικότητά του; Είτε ενδοβάλλοντάς την είτε προβάλλοντας την . Αν την ενδοβάλλει κανείς αυτοκτονεί, αν την προβάλλει κάνει μια βίαιη πράξη προς τους άλλους. Έχει βρεθεί ότι όταν κάποιος οδηγεί ένα αυτοκίνητο μεθυσμένος με μεγάλη ταχύτητα αυτή είναι παραυτοκτονική συμπεριφορά γιατί πιθανότατα θα οδηγήσει στο θάνατο».
Εξηγώντας τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονικών στις Βόρειες χώρες ανάφερε ότι αυτό έχει σχέση με την αλλαγή του κοινωνικού στάτους, που έχει ως συνέπεια την αλλαγή ή μη λειτουργία των κοινωνικών δομών, οπότε και εμφανίζονται εκτροπές συμπεριφορών είτε προς τη βία είτε προς την αυτοκαταστροφή. Πρόσθεσε ακόμη ότι η απελπισία και η απαισιοδοξία είναι επιβαρυντικοί παράγοντες σε ευάλωτα άτομα, τονίζοντας ότι η προδιάθεση και το στρες πυροδοτούν τις αυτοκτονίες.
Ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας παρατηρούνται στα άτομα που έχουν ψυχικές διαταραχές. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή ψυχιατρική Αθανάσιο Δουζένη, στα άτομα με διπολική διαταραχή τα ποσοστά αυτοκτονίας κυμαίνονται γύρω στα 20%, ενώ στους σχιζοφρενείς είναι 10-15%. Υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας που φτάνουν στο 18% παρατηρούνται και στους αλκοολικούς αλλά και στα άτομα που έχουν διαταραχές προσωπικότητας. Να σημειωθεί ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας παγκοσμίως είναι 10πλάσιες από τους θανάτους από αυτοκτονία.

Αύξηση διαβητικών στην Ελλάδα

"Κλειδί" η πρόληψη του διαβήτη αλλά και η εκπαίδευση των διαβητικών για να περιοριστούν οι επιπλοκές. Σημαντική η αύξηση των ασθενών παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα.
Ανησυχία διατυπώνουν οι επιστήμονες για την εξάπλωση του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2, ο οποίος και στην Ελλάδα την τετραετία 2002-2006 σημείωσε αύξηση 16%. H Διεθνής Ομοσπονδία για το Διαβήτη δίνει έμφαση στην πρόληψη της νόσου γι' αυτό και στο σχέδιο δράσης της Ομοσπονδίας τονίζεται η ανάγκη να γίνουν παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, (14 Νοεμβρίου), η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία (EΔE) παρουσίασε σε συνέντευξη Τύπου τις προτεραιότητες του σχεδίου δράσης για το διαβήτη, σύμφωνα με τις οποίες:
α) Η πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 αποτελεί κλειδί για τον περιορισμό της παγκόσμιας πανδημίας του διαβήτη,
β) Η εκπαίδευση των διαβητικών είναι επιτακτική ανάγκη για την πρόληψη των επιπλοκών που συνδέονται με τη νόσο.
O διαβήτης τύπου 2 αφορά εννιά στους δέκα διαβητικούς. Xωρίς τη λήψη μέτρων για τον έλεγχο και την πρόληψη της νόσου οι διαβητικοί από 250 εκατομμύρια που είναι σήμερα, αναμένεται να ξεπεράσουν τα 340 εκατομμύρια μέχρι το 2025. Γι' αυτό και τα άτομα που διατρέχουν κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη πρέπει, όταν αντιληφθούν τα συμπτώματα, να επισκεφθούν το γιατρό τους προκειμένου να υποβληθούν σε μέτρηση σακχάρου αίματος νηστείας ή δοκιμασία ανοχής γλυκόζης (όπου απαιτείται), οι οποίες δείχνουν την ύπαρξη ή τον αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Eπίσης, στόχος κάθε ανθρώπου πρέπει να είναι η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους, καθώς σημαντικές έρευνες έδειξαν ότι μπορεί να συμβάλλει στην πρόληψη του διαβήτη τύπου 2. Επίσης, η καθημερινή άσκηση (τουλάχιστον 30 λεπτών), όπως για παράδειγμα γρήγορο περπάτημα, κολύμβηση, ποδηλασία ή χορός, περιλαμβάνεται στους βασικούς στόχους της επιστημονικής κοινότητας. Και αυτό γιατί έχει αποδειχθεί ότι το περπάτημα σε φυσιολογικούς ρυθμούς, για τουλάχιστον 30 λεπτά ημερησίως, μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 από 35 έως 40%.
O πρόεδρος της EΔE A. Σωτηρόπουλος, Eπιμελητής A' του Γ' Παθολογικού Τμήματος και Διαβητολογικού Kέντρου Γ.N. Νίκαιας - Πειραιά σημείωσε ότι δεν αρκεί να μάθει κανείς να ζει με το διαβήτη. Πρέπει να μάθει να ζει σωστά μ' αυτόν. Σ' αυτό έγκειται και η προτεραιότητα που δίνεται στο ρόλο της εκπαίδευσης, που αποτελεί τη βασική έννοια της φετινής εκστρατείας της Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη.
Τα θέματα στα οποία εστιάζει η εκπαίδευση για τους ασθενείς με διαβήτη είναι:
-Να παρακολουθούν τη γλυκόζη του αίματος
-Να λαμβάνουν τη φαρμακευτική αγωγή τους
-Να γυμνάζονται τακτικά
-Να προσαρμόζουν τις διατροφικές συνήθειές τους συναρτήσει του διαβήτη
-Να γνωρίζουν τους κινδύνους και τις επιπλοκές του διαβήτη, που μπορεί να προκληθούν από τη λανθασμένη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου αίματος, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, η διαβητική νεφροπάθεια, η διαβητική νευροπάθεια και η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια.
Οι στόχοι της εκστρατείας για την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη 2009-2013 επικεντρώνονται στα:
1. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να θέσει σε εφαρμογή αποτελεσματικές στρατηγικές και πολιτικές για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του σακχαρώδη διαβήτη
2. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν τα συμπτώματα του σακχαρώδη διαβήτη, πώς να προστατευτούν ή να καθυστερήσουν την εκδήλωση διαβήτη τύπου 2 και των επιπλοκών του
3. Κάθε διαβητικό άτομο πρέπει να λαμβάνει την απαραίτητη εκπαίδευση η οποία θα το βοηθάει να ρυθμίζει καλύτερα το διαβήτη.
Δυσοίωνα στοιχεία για την Ελλάδα
Τα αποτελέσματα μελέτης, που πραγματοποιήθηκε από Διαβητολογικό Κέντρο του Γεν. Νοσοκομείου Νίκαιας Πειραιά στη Σαλαμίνα τα έτη 2002 και 2006 και δημοσιεύθηκε πρόσφατα, έδειξαν σημαντική αύξηση της συχνότητας του διαβήτη τύπου 2.
Το συνολικό ποσοστό του διαβήτη τύπου 2 προσαρμοσμένου ως προς την ηλικία του πληθυσμού της Ελλάδος από 8,2% το 2002 (8,5% στους άνδρες και 7,8% στις γυναίκες), δηλαδή 700.000 άτομα, αυξήθηκε σε 9,5% το 2006 (9,3% στους άνδρες και 9,7% στις γυναίκες), δηλαδή 800.000 άτομα. Οι παραπάνω αλλαγές αντιστοιχούν σε μία συνολική αύξηση της τάξης του 16% σε τέσσερα χρόνια (ετήσια αύξηση 4%, δηλαδή 100.000 άτομα). Τα επιμέρους ποσοστά με βάση το φύλο των διαβητικών ατόμων ήταν 14% στους άνδρες και 19% στις γυναίκες.
Επικίνδυνος ο διαβήτης και για την οικονομία
Η εκρηκτική αύξηση του διαβήτη αναμένεται να κατακλύσει τα διεθνή συστήματα υγείας και να επισκιάσει την οικονομική ανάπτυξη.
Πρόσφατη δημοσιευμένη μελέτη τριών διαβητολογικών κέντρων της χώρας μας ("Λαϊκό" Νοσοκομείο, Τζάνειο Νοσοκομείο και Νοσοκομείο Νίκαιας) έδειξε ότι μεταξύ των ετών 1998 και 2006 επιτεύχθηκε καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση των διαβητικών ατόμων, η οποία συνοδεύτηκε όμως από σημαντική αύξηση του κόστους της θεραπείας με αντιδιαβητικά φάρμακα κατά 130% (από 166,5 ευρώ το 1998 σε 382,1 ευρώ ανά ασθενή-έτος το 2006).
Η αύξηση ήταν 142% για τους θεραπευμένους με δισκία (από 124,7 σε 302,5 ευρώ) και 101% για τους ινσουλινοθεραπευόμενους ασθενείς (από 277,7 σε 559,1 ευρώ).
Το κόστος θεραπείας για τα αντιυπερτασικά φάρμακα αυξήθηκε αντίστοιχα κατά 137% (από 116,2 σε 368,4 ευρώ) και για τα υπολιπιδαιμικά φάρμακα κατά 537,3% (από 55,8 σε 355,6 ευρώ).
AΠΕ

Μεγάλη πληγή ο σακχαρώδης διαβήτης

Κάθε 10'' ένας άνθρωπος πεθαίνει από διαβήτη στον κόσμο ενώ ετησίως τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από τη νόσο-μάστιγα του διαβήτη. Επίσης, σε επτά εκατομμύρια ανέρχονται αυτοί που διαπιστώνουν ότι πάσχουν από την ασθένεια. Τα σοκαριστικά αυτά συμπεράσματα για την τεράστια επίπτωση του διαβήτη στην δημόσια υγεία τονίζει η πρόεδρος της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας αν. Καθηγήτρια κα. Μαργαρίτα Αναπλιώτου με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Σακχαρώδους Διαβήτη το προσεχές Σάββατο.

Τα δυσοίωνα μηνύματα που έρχονται παγκοσμίως από το μέτωπο του διαβήτη τονίζουν και άλλοι διαπρεπείς επιστήμονες όπως τα μέλη της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας κ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, Διευθυντής του Τμήματος Ενδοκρινολογίας, Διαβήτη και Μεταβολισμού και υπεύθυνος του Διαβητολογικού Κέντρου του Νοσ. Ευαγγελισμός, η κα. Χριστίνα Κανακά-Gantenbein, Επίκουρος Καθηγήτρια Παιδιατρικής Ενδοκρινολογίας του Παν/μιου Αθηνών, Νοσ. Παίδων Αγία Σοφία, η κα. Ευτυχία Κούκκου, Αν. Διευθύντρια της Ενδοκρινολογικής Κλινικής του Νοσ. Ελ. Βενιζέλου και ο κ. Κωνσταντίνος Τσίγκος μέλος της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας και Πρόεδρο της Εκπαιδευτικής Επιτροπής της.

Με βάση τα στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη (IDF) λοιπόν, 285 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από διαβήτη κι άλλα 344 εκατομμύρια είναι σε κίνδυνο να αναπτύξουν το νόσημα. Δυστυχώς η χώρα μας δεν έχει αξιόπιστα επιδημιολογικά στοιχεία σχετικά με την έκταση της νόσου.Αν δεν ληφθούν μέτρα για να αναστραφεί ο επιδημικός ρυθμός εξάπλωσης εκτιμάται ότι το 2030 435 εκατομμύρια άνθρωποι θα πάσχουν από διαβήτη με ότι αυτό συνεπάγεται. Με τα σημερινά στοιχεία γνωρίζουμε ότι κάθε 10 δευτερόλεπτα 1 άνθρωπος πεθαίνει από αίτιο που σχετίζεται με τον διαβήτη. Επίσης, κάθε 10 δευτερόλεπτα 2 άνθρωποι νοσούν από διαβήτη. Κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται 7 εκατομμύρια καινούριοι διαβητικοί. Κάθε χρόνο συμβαίνουν 4 εκατομμύρια θάνατοι που σχετίζονται με τον διαβήτη και ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την τέταρτη αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Για να αντιμετωπιστεί η μάστιγα του διαβήτη καθοριστική είναι η ουσιαστική ενημέρωση, η οποία μπορεί να αναστείλει την εμφάνιση της νόσου, να βελτιώσει σημαντικά τη ρύθμιση του διαβήτη, να προλάβει την εμφάνιση ή έστω την επιδείνωση των επιπλοκών του και να αυξήσει τα χρόνια αλλά και την ποιότητα της ζωής των διαβητικών ασθενών. "Δεν είναι τυχαίο, όπως τόνισε ο κ. Βασιλόπουλος, πως η Διεθνής Ομοσπονδία για τον Διαβήτη αφιερώνει την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σακχαρώδους Διαβήτη για την τετραετία 2009-2013 στην ανάγκη εκπαίδευσης και πρόληψης". Για να μετατραπεί η εκπαίδευση για τον διαβήτη σε πρόληψη για τον διαβήτη, το μήνυμα πρέπει να φτάσει στους ασθενείς, οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να αναλάβουν οι ίδιοι σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της νόσου τους. Επίσης, στους επαγγελματίες υγείας ώστε να παρέχουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα στους ασθενείς τους και στο κοινό για συνειδητή αλλαγή του τρόπου ζωής με σκοπό την πρόληψη. Αποδέκτης του μηνύματος για τον διαβήτη πρέπει να είναι και η πολιτεία ώστε να υιοθετήσει σοβαρή και μακρόχρονη πολιτική υγείας για ενημέρωση, έγκαιρη διάγνωση, σωστή και εύκολη πρόσβαση σε θεραπεία και κοινωνική στήριξη των ασθενών. Τέλος το μήνυμα για τον διαβήτη πρέπει να λάβουν η οικογένεια, το σχολείο, οι κοινωνικούς φορείς και τα ΜΜΕ ώστε οι δράσεις όλων να είναι συντονισμένες και αμοιβαία υποστηρικτικές.

Οι τύποι του διαβήτη

Ο σακχαρώδης διαβήτης χαρακτηρίζεται από αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, δεν είναι όμως μια ενιαία νόσος. Οι κυριότεροι τύποι του είναι: Ο διαβήτης Τύπου 2 που είναι και ο συντριπτικά συχνότερος και όπως αναφέρει ο ενδοκρινολόγος κ. Τσίγκος, οφείλεται σε ανεπαρκή έκκριση ινσουλίνης και ταυτόχρονα μειωμένη ανταπόκριση του οργανισμού στη δράση της λόγω άλλων παραγόντων. Οι σπουδαιότεροι ένοχοι παράγοντες για τη μειωμένη ανταπόκριση στην ινσουλίνη είναι η παχυσαρκία και η έλλειψη άσκησης. Εμφανίζεται συνήθως στην ενήλικο ζωή κι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κληρονομική προδιάθεση. Συμπτώματα όπως πολυουρία, έντονη δίψα, κόπωση, απώλεια βάρους, αλλά και συχνές ουρολοιμώξεις, μυκητιάσεις, μουδιάσματα στα άκρα είναι πιθανό να σηματοδοτούν την ύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη.

Σύμφωνα με τον κ. Τσίγκο η μείωση του σωματικού βάρους κατά 7-10% στα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα, η υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών - μικρά τακτικά γεύματα πλούσια σε λαχανικά, φρούτα, ψάρια, πουλερικά, όσπρια και ελαιόλαδο - καθώς και η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας μπορούν να καθυστερήσουν ή και να προλάβουν την εκδήλωση του διαβήτη τύπου 2 ακόμα και στα άτομα με αυξημένο κίνδυνο (παθολογική καμπύλη γλυκόζης).

Ο άλλος τύπος διαβήτη είναι ο διαβήτης Τύπου 1 που εμφανίζεται συνήθως σε νεότερη ηλικία (νεογνά, παιδιά, εφήβους, νεαρούς ενήλικες). Όπως αναφέρει η κα. Κανακά-Gantenbein δεν έχει σημαντική κληρονομική επιβάρυνση, άμεση συσχέτιση με τον τρόπο ζωής και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει η δυνατότητα να προληφθεί. Ο τύπος αυτός διαβήτη οφείλεται στην παντελή έλλειψη ινσουλίνης λόγω καταστροφής των κυττάρων του παγκρέατος που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή της, με αυτοάνοσο μηχανισμό. "Η συχνότητα του διαβήτη τύπου 1 αυξάνεται παγκόσμια σε ένα ποσοστό της τάξης του 2-5% κάθε χρόνο και το ανησυχητικό είναι ότι όλο και περισσότερα περιστατικά διαγιγνώσκονται σε πολύ μικρή πια ηλικία, ακόμη και κάτω των δύο ετών", τονίζει η κα. Κανακά, η οποία επισημαίνει ότι με την εκρηκτική αύξηση της παιδικής παχυσαρκίας η ρύθμιση του τύπου 1 διαβήτη δυσχεραίνεται ιδιαίτερα, ιδίως κατά την εφηβεία, ενώ παρατηρείται πια και στα παιδιά τύπου 2 διαβήτης.

"Ο Διαβήτης Τύπου 1 αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με χορήγηση ινσουλίνης. Η αντιμετώπιση του έχει γίνει τα τελευταία χρόνια καλύτερη και πιο αποτελεσματική" αναφέρει ο κ. Βασιλόπουλος. Η αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 1 βασίζεται σε πολλαπλές ενέσεις ημερησίως ή υποδόρια χορήγηση ινσουλίνης μέσω αντλιών συνεχούς έγχυσης και πλησιάζει πολύ περισσότερο απ' ότι παλαιότερα τον φυσιολογικό τρόπο έκκρισης ινσουλίνης από τον οργανισμό. Η συνεχής βελτίωση του τρόπου παρασκευής και χορήγησης της ινσουλίνης σε συνδυασμό με την βελτίωση των τρόπων προσδιορισμού του σακχάρου στο αίμα δίνουν στα άτομα με διαβήτη τύπου 1 την δυνατότητα να προσαρμόσουν το νόσημα στην καθημερινότητα της ζωής τους και να πετύχουν καλή ρύθμιση και καλή υγεία χωρίς να στερούνται δραστηριότητες, υπό την προϋπόθεση της σωστής και συνεχούς εκπαίδευσης με συνοδοιπόρο τον θεράποντα ιατρό, τόνισε ο κ. Βασιλόπουλος.

Επίσης υπάρχει και ο διαβήτης της εγκυμοσύνης. "Είναι ειδικός τύπος διαβήτη που εμφανίζεται κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, συνήθως στην αρχή του τρίτου τριμήνου και εξ ορισμού υποχωρεί μετά το πέρας της", αναφέρει η κα. Κούκκου. Έγκυες γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό διαβήτη τύπου 2, παχύσαρκες, σχετικά μεγάλης ηλικίας, ή με ιστορικό συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν διαβήτη κυήσεως. Η διάγνωση γίνεται με ειδική δοκιμασία. "Η σωστή διατροφή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αντιμετώπισης και αρκεί για την σωστή ρύθμιση των 2/3 των γυναικών", τονίζει η κα. Κούκκου. Αν δεν αρκεί η δίαιτα για την αντιμετώπιση του διαβήτη της κύησης είναι υποχρεωτική η χορήγηση ινσουλίνης, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε γυναίκας, αφού επί του παρόντος δεν είναι εγκεκριμένη η χρήση αντιδιαβητικών δισκίων κατά την κύηση. Η καλή ρύθμιση με την στενή συνεργασία της γυναίκας και του ενδοκρινολόγου μπορεί να μειώσει την νοσηρότητα για τη μητέρα και να συμβάλλει σημαντικά στη γέννηση ενός υγιούς νεογνού.

Επιπτώσεις του διαβήτη

Ο σακχαρώδης διαβήτης βλάπτει μακροπρόθεσμα τα μεγάλα και μικρά αγγεία. Η κακή ρύθμιση σε συνδυασμό με το κάπνισμα, τα διαταραγμένα επίπεδα λιπιδίων στο αίμα και την αρτηριακή υπέρταση μπορούν να προκαλέσουν σοβαρότατες χρόνιες επιπλοκές. Οι βασικότερες επιπλοκές του διαβλήτη είναι: καρδιαγγειακά νοσήματα: στεφανιαία νόσο - έμφραγμα μυοκαρδίου- και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, νεφροπάθεια που μπορεί να οδηγήσει σε νεφρική ανεπάρκεια, αμφιβληστροειδοπάθεια που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση και νευροπάθεια που σε συνδυασμό με την αγγειοπάθεια μπορεί να οδηγήσει σε έλκη και ακρωτηριασμούς στα κάτω άκρα.


http://news.ert.gr/

Αγγειοπλαστική Σε Οξύ Έμφραγμα Μυοκαρδίου

Τι είναι οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου;
456 Η φυσιολογική λειτουργία της καρδιάς στηρίζεται στην ομαλή και απρόσκοπτη παροχή αίματος. Η παροχή του αίματος γίνεται από τις στεφανιαίες αρτηρίες. Ο φυσιολογικός άνθρωπος έχει δύο στεφανιαίες αρτηρίες, την αριστερά και τη δεξιά. Η αριστερά στεφανιαία αρτηρία αποτελείται από δύο μεγάλους κλάδους, οι οποίοι εκφύονται από ένα κοινό αγγείο, το στέλεχος. Η παρουσία στένωσης στον εσωτερικό αυλό των αρτηριών έχει ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της ομαλής ροής του αίματος εντός των αγγείων, οπότε και κατά τη διάρκεια της άσκησης, όπου το μυοκάρδιο απαιτεί προσφορά μεγάλης ποσότητας αίματος, εμφανίζονται συμπτώματα με την μορφή πόνου στο στήθος, η γνωστή σε όλους μας «στηθάγχη». Όλοι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα εμφανίσουν κάποιας μορφής στένωση στα στεφανιαία αγγεία, η οποία οφείλεται στην εναπόθεση πλακών που ονομάζονται αθηρωματικές πλάκες. Στους περισσότερους, όμως, οι πλάκες αυτές παραμένουν σταθερές για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς συνέπειες. Είναι όμως δυνατόν, κάποια στιγμή, μία ή περισσότερες από αυτές τις πλάκες να συμπεριφερθούν με ασταθή τρόπο, κάτι που συνήθως οφείλεται είτε σε ρήξη, είτε σε διάβρωση της εσωτερικής επιφάνειάς τους. Σ’ αυτή την περίπτωση, δημιουργείται απότομα ένα πήγμα αίματος, θρόμβος, το οποίο μπορεί είτε να στενέψει, είτε να αποφράξει πλήρως τον αυλό της αρτηρίας. Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη διακοπή της αιμάτωσης ενός τμήματος του μυοκαρδίου, το οποίο οδηγεί πολύ γρήγορα στη νέκρωσή του. Αυτό είναι το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Ποια είναι τα αίτια του οξέος εμφράγματος;
Τα αίτια της δημιουργίας αθηρωματικών πλακών δεν είναι άλλα από τα γνωστά: κάπνισμα, αυξημένη χοληστερίνη, σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει η παρουσία οικογενειακού ιστορικού στεφανιαίας νόσου. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, απόφραξη των αρτηριών μπορεί να οφείλεται και σε άλλα αίτια που δεν έχουν σχέση με την αθηρωματική νόσο, όπως για παράδειγμα σε μία φλεγμονή του αγγείου, αγγειίτιδα. Το τι θα οδηγήσει όμως μία κατά τα άλλα σταθερή πλάκα σε ρήξη και απόφραξη, δεν είναι απολύτως γνωστό. Ενοχοποιείται το stress ως προδιαθεσικός παράγοντας ρήξης της πλάκας και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου το οξύ έμφραγμα εμφανίζεται μετά από ένα οξύ σωματικό ή ψυχολογικό stress. Παρόλα αυτά, δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις όπου το οξύ έμφραγμα μπορεί να εμφανιστεί και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Δυστυχώς, παρά την πρόοδο της επιστήμης, δεν είμαστε ακόμα σε θέση με ακρίβεια να προβλέψουμε ποιες από τις αθηρωματικές πλάκες που μπορεί τυχαία να ανακαλύψουμε εντός των στεφανιαίων αγγείων θα οδηγηθούν σε ρήξη και απόφραξη και άρα θα οδηγήσουν σε έμφραγμα, και ποιες όχι.
Ποια είναι τα συμπτώματα του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου;
Τα τυπικά συμπτώματα, τα οποία οφείλει να αναγνωρίσει ο ασθενής, είναι συνήθως ένας έντονος πόνος πίσω από το στέρνο, στο κέντρο του θώρακα, ο οποίος μπορεί να επεκτείνεται προς το λαιμό και το σαγόνι, προς το στομάχι ή και προς τα δύο άνω άκρα. Ο πόνος εμφανίζεται συνήθως με τη μορφή σφιξίματος, καψίματος ή ακαθόριστης δυσφορίας, και συνήθως είναι αρκετά έντονος και βασανιστικός, και οδηγεί σε εφίδρωση, ναυτία και εμετό. Υπάρχουν πάντως αρκετές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα σε ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη για αρκετά χρόνια, ή σε υπερήλικες ασθενείς, όπου τα συμπτώματα είναι πιο ήπια και πιο ύπουλα και εμφανίζονται με τη μορφή μιας ήπιας δυσφορίας ή δυσκολίας στην αναπνοή. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων και αναζήτηση ιατρικής βοήθειας είναι ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη και αντιμετώπιση του οξέος εμφράγματος.
Τι θα πρέπει να κάνει ο ασθενής που αντιλαμβάνεται συμπτώματα ύποπτα για έμφραγμα;
Είναι απαραίτητη η άμεση αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, ακόμη και αν τα συμπτώματα είναι ήπια και αποδίδονται σε μία απλή δυσπεψία μετά το φαγητό. Είναι πολύ σημαντικό να μην υποτιμηθούν και να αντιμετωπιστούν ανάλογα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος στην αντιμετώπιση του οξέος εμφράγματος. Όσο πιο νωρίς αντιμετωπιστεί η απόφραξη της αρτηρίας, τόσο μικρότερη θα είναι η νέκρωση και η καταστροφή του μυοκαρδίου.
Με ποιον τρόπο επιτυγχάνεται η διάνοιξη του αποφραγμένου αγγείου;
Η διάνοιξη γίνεται με δύο τρόπους: φαρμακευτικά και μηχανικά. Η φαρμακευτική διάνοιξη συνίσταται στη χορήγηση φαρμάκων που ονομάζονται θρομβολυτικά φάρμακα. Αυτά ενεργοποιούν μηχανισμούς λύσης του θρόμβου, που έχουν ως αποτέλεσμα τη διάνοιξη του αγγείου. Η αποτελεσματικότητα αυτών των φαρμάκων σχετίζεται με το κατά πόσον θα χορηγηθούν έγκαιρα μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Έχει βρεθεί από πολλές μελέτες ότι είναι πολύ αποτελεσματικά εάν χορηγηθούν μέσα στην πρώτη ώρα, αλλά από εκεί και πέρα η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται ραγδαία και πρακτικά παύει να υφίσταται μετά την παρέλευση δώδεκα ωρών από την έναρξη του εμφράγματος. Επιπλέον, δεν αντιμετωπίζουν το υποκείμενο πρόβλημα που είναι η ύπαρξη κάποιου βαθμού στένωσης της στεφανιαίας αρτηρίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα να ξαναποφραχθεί το αγγείο λίγες μέρες μετά. Το άλλο μεγάλο μειονέκτημα χορήγησης αυτών των φαρμάκων είναι ότι αυξάνουν την πιθανότητα αιμορραγιών, και σε ένα ποσοστό έως και 0.5% μπορεί αυτές οι αιμορραγίες να είναι πολύ σοβαρές και μοιραίες (ενδοεγκεφαλική αιμορραγία).
Η άλλη μέθοδος είναι της μηχανικής διάνοιξης του αγγείου με τη μορφή επείγουσας πρωτογενούς αγγειοπλαστικής. Σ’ αυτή τη μέθοδο, διενεργείται μία γρήγορη στεφανιογραφία με τη χρήση τοπικού αναισθητικού, όπου πραγματοποιείται προώθηση κάποιων λεπτών πλαστικών σωλήνων από το μηρό του ασθενούς, διαμέσου της μηριαίας αρτηρίας εντός του στομίου των δύο στεφανιαίων αρτηριών. Διαπιστώνεται πού βρίσκεται το πρόβλημα της οξείας απόφραξης και την ίδια στιγμή πραγματοποιείται διάνοιξη με τη χρήση ενός μπαλονιού και την τοποθέτηση κάποιων εσωτερικών μεταλλικών πλεγμάτων, των λεγόμενων ‘stent’. Το πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι δεν απαιτεί τη χρήση ισχυρών θρομβολυτικών φαρμάκων και άρα μειώνεται ο κίνδυνος της αιμορραγίας, ενώ εξασφαλίζεται αφενός η πλήρης διάνοιξη του αγγείου σε πολύ μεγάλο ποσοστό, αλλά και ελαττώνονται οι πιθανότητες επανέμφραξης του αγγείου, αφού αντιμετωπίζεται και η υποκείμενη στένωση της αρτηρίας.
Ποια από τις δύο μεθόδους είναι πιο αποτελεσματική;
Μεγάλες πολυκεντρικές τυχαιοποιημένες μελέτες που πραγματοποιήθηκαν την τελευταία δεκαπενταετία, έδειξαν ότι η πραγματοποίηση επείγουσας αγγειοπλαστικής υπερτερεί της χορήγησης θρομβολυτικού φαρμάκου για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Η υπεροχή αυτή μεταφράζεται και σε αριθμό ανθρώπινων ζωών που σώθηκαν με τις μεθόδους αυτές, αλλά και σε μείωση της εκτάσεως του εμφραγματικού μυοκαρδίου, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την καλύτερη υπολειπόμενη λειτουργία του μυοκαρδίου στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική. Στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού της δυτικής, αλλά και κεντροανατολικής Ευρώπης, καθώς επίσης και στις προηγμένες χώρες του δυτικού κόσμου, η συντριπτική πλειονότητα των νοσοκομείων παρέχει τη δυνατότητα επείγουσας αγγειοπλαστικής σε οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου 24 ώρες το 24ωρο.
Συμπερασματικά:
Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι μία συχνή και άκρως επικίνδυνη για τη ζωή του ασθενούς επείγουσα νοσολογική οντότητα. Οφείλεται σε απότομη απόφραξη μίας στεφανιαίας αρτηρίας και απαιτεί την έγκαιρη και πλήρη διάνοιξη του αποφραγμένου αγγείου. Η μηχανική διάνοιξη με αγγειοπλαστική, είναι χωρίς αμφιβολία η αποτελεσματικότερη μέθοδος αντιμετωπίσεως του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Στην Κλινική μας, υπάρχει δυνατότητα πραγματοποίησης επείγουσας αγγειοπλαστικής 24 ώρες το 24ωρο σε ασθενείς που πάσχουν από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Οι επιπλοκές της γρίπης Η1Ν1 στη καρδιά

Οι ιοί γενικά προσβάλλουν κυρίως το μυοκάρδιο και το περικάρδιο, προκαλώντας μυοκαρδίτιδα ή περικαρδίτιδα. Η πιο σοβαρή εκδήλωση θεωρείται η μυοκαρδίτιδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι εάν προσβληθεί μία πόλις 1 εκατομμυρίου κατοίκων από μία επιδημία ιογενούς γρίπης, περίπου 10 άτομα θα εκδηλώσουν κλινικά μυοκαρδίτιδα. Η μυοκαρδίτιδα δεν είναι μια απλή φλεγμονή του μυοκαρδίου. Είναι καταστροφή (νέκρωση) μικρού ή μεγάλου αριθμού μυοκαρδιακών κυττάρων, τα οποία ανάλογα με τη θέση τους μέσα στην καρδιά δημιουργούν καρδιακή ανεπάρκεια ή επικίνδυνες για τη ζωή του αρρώστου αρρυθμίες. Από τις μυοκαρδίτιδες που εκδηλώνονται με συμπτώματα (αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια) το 50% ιάται αυτόματα (περνά όπως μία γρίπη), ενώ στο 20-30% εκδηλώνεται με σοβαρές βλάβες στην καρδιά που οδηγούν σε χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Οι υπόλοιπες αντιμετωπίζονται με επιτυχία με τις σύγχρονες θεραπείες της αντιμετώπισης της οξείας καρδιακής ανεπάρκειας. Ο ιός εισέρχεται στα κύτταρα του μυοκαρδίου και προκαλεί καταστροφή των κυττάρων. Ομως η μεγαλύτερη καταστροφή των μυοκαρδιακών κυττάρων είναι αποτέλεσμα της ανοσολογικής αντίδρασης του οργανισμού προς τον ιό.
Οσοι άρρωστοι παρουσιάζουν προβλήματα καρδιάς και φοβούνται τον συγκεκριμένο ιό των χοίρων πρέπει αυτή τη στιγμή να ηρεμήσουν γιατί πρακτικά δεν γνωρίζουμε εάν ο συγκεκριμένος ιός προκαλέσει επιδημία που θα φτάσει μέχρι την Ευρώπη και, εάν αυτό συμβεί, σε τι ποσοστό από αυτούς που θα νοσήσουν, ο ιός αυτός θα προσβάλει την καρδιά τους.
Η γρίπη των χοίρων εκδηλώνεται με συμπτώματα γρίπης κυρίως από το αναπνευστικό σύστημα, δηλαδή πονόλαιμο, καταρροή (συνάχι), βήχα, δύσπνοια ή το πεπτικό σύστημα (μετεωρισμός στην κοιλιά, διάρροια, πόνοι). Αναμφισβήτητα εάν αναπτυχθεί βρογχοπνευμονία επιβαρύνεται και η καρδιακή λειτουργία, ιδιαίτερα στους αρρώστους που ήδη πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια. Σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν ανακοινωθεί 106 θάνατοι παγκοσμίως ενώ οι πληροφορίες υποδηλώνουν ότι η επιδημία αφορά κυρίως το Μεξικό και βρίσκεται υπό έλεγχο.
Αυτό που σήμερα είναι γνωστό για τον συγκεκριμένο ιό των χοίρων είναι ότι ο ιός αυτός έχει υποστεί μετάλλαξη και φαίνεται ότι μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο κυρίως από το αναπνευστικό σύστημα με τον αέρα και την επαφή. Η διατροφή με χοιρινό κρέας δεν είναι επικίνδυνη, γιατί ο ιός καταστρέφεται σε θερμοκρασία βρασμού άνω των 70°C. Κατά συνέπεια, το πιθανότερο σενάριο είναι η γρίπη των χοίρων να έχει την ίδια τύχη με τη γρίπη των πουλερικών, όπου όλη η χώρα είχε τρομοκρατηθεί από τα μέσα ενημέρωσης περισσότερο από την Κίνα, που παρουσίασε και τα κρούσματα της επιδημίας.
Στην ιστορία των ιώσεων τρεις επιδημίες έπληξαν τον κόσμο και τη χώρα μας. Το 1918 η ισπανική γρίπη με 50 εκατομμύρια νεκρούς στον κόσμο, το 1957 η ασιατική γρίπη με 2 εκατομμύρια νεκρούς και το 1968 η γρίπη του Χονγκ Κονγκ με 1 εκατομμύριο νεκρούς. Με τα σημερινά δεδομένα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτηρίζει τη γρίπη των χοίρων ως μέσου κινδύνου όσον αφορά την πιθανότητα να εξελιχθεί σε πανδημία και να επεκταθεί ανεξέλεγκτα σε όλο τον κόσμο.
Η σωστή αντιμετώπιση του θέματος είναι η συμμόρφωση του κοινού προς τις οδηγίες που καθημερινά εκδίδει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Οι υστερικές εκδηλώσεις κανένα δεν βοηθούν, πέρα από το να γελοιοποιούν τη χώρα διεθνώς. Η σοβαρότητα απαιτεί το υπουργείο Υγείας καθημερινά να λαμβάνει κάθε μέτρο που υποδεικνύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και έτσι με αυτόν τον τρόπο θα ελαχιστοποιηθεί κάθε πιθανότητα εισόδου της συγκεκριμένης επιδημίας στη χώρα.Τέλος, όσον αφορά τους καρδιοπαθείς, δεν θα πρέπει να κάνουν τίποτα περισσότερο από αυτό που θα κάνει ο γενικός πληθυσμός.

  • ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ


Το εμβόλιο για τη γρίπη μειώνει τους θανάτους σε ασθενείς που έχουν στεφανιαία νόσο της καρδίας.

Δυστυχώς μόνο λίγοι ασθενείς με καρδιακές παθήσεις εμβολιάζονται για τη
γρίπη. Υπολογίζεται ότι μόνο το ένα τρίτο των ασθενών αυτών
εμβολιάζονται κατά της γρίπης. Το γεγονός αυτό αυξάνει τον κίνδυνο
εμφράγματος μυοκαρδίου, θανάτου και επειγόντων επεμβάσεων για τη
διάνοιξη αποφραγμένων στεφανιαίων αρτηριών.
Το 2003, έρευνες έδειξαν ότι το εμβόλιο για τη γρίπη σε ασθενείς με
ιστορικό καρδιακού επεισοδίου, αγγειοπλαστικής με μπαλονάκι και
τοποθέτησης στέντ σε στεφανιαία αρτηρία, μείωνε κατά 50% τον κίνδυνο
θανάτου στο χρόνο που ακολουθούσε τον εμβολιασμό. Παράλληλα μείωνε για
την ίδια περίοδο κατά 20% τον κίνδυνο εισαγωγής στο νοσοκομείο λόγω
προβλήματος καρδίας.
Τώρα μια νέα έρευνα που έγινε στην Πολωνία που συμπεριέλαβε 658 ασθενείς
με στεφανιαία νόσο, έδειξε ανάλογα αποτελέσματα. Στους 325 ασθενείς
δόθηκε το εμβόλιο κατά της γρίπης ενώ στους υπόλοιπους 333 δόθηκε
εικονικό φάρμακο.
Μετά από την πάροδο 296 ημερών, φάνηκε ότι οι ασθενείς που δεν έλαβαν το
εμβόλιο είχαν διπλάσιες πιθανότητες σε σύγκριση με τους ασθενείς που
εμβολιάσθηκαν, να υποστούν καρδιακή προσβολή, να υποβληθούν σε
επείγουσα, μη προγραμματισμένη αγγειοπλαστική επέμβαση για διάνοιξη
απόφραξης στεφανιαίας αρτηρίας και θανάτου λόγω καρδίας.
Τα αποτελέσματα αυτά δεν είναι εκπληκτικά αλλά λογικά.
Πράγματι οποιαδήποτε ιογενής μόλυνση όπως και η γρίπη, υποχρεώνει την
καρδία να δουλεύει πιο σκληρά. Οι ασθενείς που έχουν εξασθενημένη καρδία
είτε διότι έχουν ιστορικό προηγούμενης καρδιακής προσβολής ή επεμβάσεων
οποιασδήποτε μορφής στην καρδία, θα υποστούν πολύ σοβαρότερες συνέπειες
όταν προσβληθούν από τον ιό της γρίπης.
Φαίνεται όμως ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που αυξάνουν την
επιβίωση των καρδιοπαθών ασθενών όταν λαμβάνουν το εμβόλιο της γρίπης.
Προς το παρόν το ζήτημα αυτό διερευνάται για να φανεί σε τι οφείλεται η
καλύτερη επιβίωση των εμβολιασμένων καρδιοπαθών σε σύγκριση με τους
καρδιοπαθείς που δεν εμβολιάστηκαν, ανεξάρτητα από την προσβολή από τον
ιό της γρίπης.
Ο μαζικότερος εμβολιασμός του πληθυσμού για τη γρίπη, ιδιαίτερα των
ηλικιωμένων, θα προστατεύει πιθανότατα επιπρόσθετα και άτομα που έχουν
στεφανιαίο πρόβλημα και ακόμη δεν το γνωρίζουν.
Συμπερασματικά, θα συγκρατήσουμε ότι η γρίπη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη
για ασθενείς με καρδιακά προβλήματα, ιδιαίτερα με στεφανιαία νόσο της
καρδίας.
Οι γιατροί αλλά και οι ασθενείς με καρδιακό πρόβλημα, θα πρέπει να μην
αμελούν να γίνεται ο εμβολιασμός κατά της γρίπης κάθε χρόνο κατά
προτίμηση πριν το τέλος του Νοεμβρίου.

Προφύλαξη από τη γρίπη Η1Ν1



του Στάθη Σαραφόπουλου
Τα μόνα σημεία εισόδου τού ιού είναι τα ρουθούνια και το στόμα/λαιμός.
Σε μια παγκόσμια επιδημία γρίπης όπως η τρέχουσα, όσες προφυλάξεις κι αν πάρεις είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγεις την επαφή με τον ιό Η1Ν1.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η επαφή με τον ιό, όσο ο πολλαπλασιασμός του.

Όσο είναι κανείς ακόμα υγιής και δεν δείχνει κάποιο σύμπτωμα μόλυνσης από τον ιό Η1Ν1, μπορεί να πάρει μερικά πολύ απλά μέτρα για να...
αποτρέψει τον πολλαπλασιασμό τού ιού και την ανάπτυξη δευτερογενών μολύνσεων, αντί να αποθηκεύει αντι-ιϊκά φάρμακα όπως το Ν95 ή το Tamiflu:

1. Συχνό πλύσιμο των χεριών.

2. Κρατήστε τα χέρια μακριά από το πρόσωπο.
Αντισταθείτε σε όποιον "πειρασμό" να ακουμπήσετε το πρόσωπο, εκτός από το φαγητό ή το πλύσιμο.

3. Κάντε γαργάρα με αλατόνερο δυο φορές την ημέρα.
Αν δε σας αρέσει το αλατόνερο χρησιμοποιείστε αντιβακτηριδιακό στοματικό διάλυμα.
Ο ιός Η1Ν1 κάνει 2-3 μέρες μετά την αρχική μόλυνση για να πολλαπλασιαστεί στη στοματική/ρινική κοιλότητα και να εμφανίσει τα χαρακτηριστικά συμπτώματα.
Η γαργάρα με το αλατόνερο, κατά κάποιον τρόπο, έχει την ίδια επίδραση σε έναν υγιή άνθρωπο με αυτή που έχει το Tamiflu σε έναν ασθενή.
Μην υποτιμάτε αυτή την απλή, φθηνή και ισχυρή μέθοδο πρόληψης.

4. Όμοια προς το παραπάνω, καθαρίστε τα ρουθούνια σας μια φορά την ημέρα με ζεστό (όχι καυτό !) αλατόνερο.
Το δυνατό φύσημα της μύτης και ο καθαρισμός των ρουθουνιών με μπατονέτα βουτηγμένη σε αλατόνερο είναι πολύ αποτελεσματικός τρόπος για τη μείωση του πληθυσμού τού ιού.

5. Ενισχύστε το ανοσοποιητικό σας σύστημα με τροφές πλούσιες σε βιταμίνη C (π.χ. ακτινίδια, πορτοκάλια, μανταρίνια).
Αν χρειάζεστε συμπλήρωμα με ταμπλέτες βιταμίνης C βεβαιωθείτε ότι περιέχουν και ψευδάργυρο που επιταχύνει την απορρόφηση της βιταμίνης από τον οργανισμό.

6. Πιείτε όσα περισσότερα ζεστά ροφήματα (π.χ. τσάι, καφέ, κ.λπ.) μπορείτε. Ξεπλένουν τον ιό από το στόμα/λαιμό όπου πολλαπλασιάζεται και τον οδηγούν στο στομάχι, όπου δεν μπορεί να επιβιώσει ή να πολλαπλασιαστεί.

Καρδιοπάθειες στα γεράματα

Με τα χρόνια επέρχονται στην καρδιά και τα αγγεία μεταβολές, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Η πιο συχνή πάθηση είναι η αρτηριακή υπέρταση, η οποία είναι ασυμπτωματική και για χρόνια μπορεί να μη γίνει αντιληπτή.
Αν δεν ελεγχθεί η υπέρταση μπορεί να οδηγήσει σε αγγειακό εγκεφαλικό, νεφρική ή καρδιακή ανεπάρκεια ή έμφραγμα. Γι' αυτό κάθε υπερτασικός πρέπει να αντιμετωπίζεται με δίαιτα και φάρμακα, αν είναι απαραίτητο, με στόχο την επίτευξη φυσιολογικής αρτηριακής πίεσης. Η στεφανιαία νόσος προσβάλλει στο ίδιο περίπου ποσοστό άντρες και γυναίκες πάνω από τα 65 και οφείλεται στην εναπόθεση χοληστερόλης και άλλων λιπιδίων στο τοίχωμα των στεφανιαίων αρτηριών.
Η εξέλιξή της μπορεί να επιβραδυνθεί ή και να ανασταλεί, αν η πρόληψη ξεκινήσει νωρίς. Χαρακτηριστικά συμπτώματα της στεφανιαίας νόσου είναι ο πόνος στο στήθος ή το αίσθημα δύσπνοιας κατά την ψυχική και σωματική καταπόνη­ση. Επίσης, μπορεί να εκδη­λωθεί ως έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τα ηλικιωμένα άτομα με έμφραγμα, συνήθως, παρουσιάζουν περισσότε­ρες επιπλοκές, νοσηλεύονται για μεγαλύτερο χρονικό διά­στημα και αναρρώνουν δυσκολότερα.
Στους ηλικιωμένους η πιο συχνή βαλβιδοπάθεια είναι η στένωση της αορτικής βαλβίδας, που οφείλεται σε προοδευτική ασβέστωση αυτής.
Συμπτώματα
Αρχικά δεν υπάρχουν συμπτώματα. Ενα μικρό ποσοστό των ηλικιωμένων θα παρουσιάσει τελικά σημαντική στένωση της αορτικής βαλβίδας, που θα εκδηλωθεί με πόνο στο στήθος, δύσπνοια ή λιποθυμίες. Η διάγνωση τίθεται με το υπερηχογράφημα, ενώ η αντιμετώπιση είναι χειρουργική ή επεμβατική με καλά αποτελέσματα. Συχνά, στα ηλικιωμένα άτομα μπορεί να προσβληθεί το ηλεκτρικό σύστημα της καρδιάς. Ο ασθενής παρουσιάζει χαμηλές σφίξεις με κόπωση, ζάλη ή και λιποθυμίες.
Η θεραπεία συνίσταται στην εμφύτευση βηματοδότη. αλλη συχνή αρρυθμία είναι η κολπική μαρμαρυγή. Η κολπική μαρμαρυγή είναι μια σχετικά καλοήθης αρρυθμία, η οποία αντιμετωπίζεται με φάρμακα. Ο βασικός κίνδυνος από τη συγκεκριμένη αρρυθμία είναι η εκδήλωση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Για να αποφευχθεί αυτό χορηγείται αντιπηκτικό φάρμακο και παρακολουθείται τακτικά η σωστή πήξη του αίματος. Οι φυσιολογικές αλλαγές που επέρχονται στο καρδιαγγειακό σύστημα κάνουν τους ηλικιωμένους πιο ευάλωτους σε ορισμένα καρδιαγγειακά νοσήματα. Πέρα από την αντιμετώπιση των νοσημάτων αυτών, όμως, ευνοϊκή επίδραση έχει και η δραστική τροποποίηση των γνωστών παραγόντων κινδύνου.
Του Χριστόδουλου Ι. Στεφανάδη Καθηγητή Καρδιολογίας Προέδρου Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=8610870

Αλάτι, εμφράγματα και εγκεφαλικά

Είναι γνωστό ότι το πολύ αλάτι στο φαγητό αυξάνει τον κίνδυνο να εκδηλωθεί υπέρταση. Τώρα, νέα μελέτη δείχνει πως η αυξημένη κατανάλωση άλατος «μεταφράζεται» σε υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Μία ανάλυση προγενέστερων μελετών που δημοσιεύθηκε στη «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση», έδειξε ότι αύξηση της τάξης των 5 γραμμαρίων στην καθημερινή πρόσληψη άλατος σημαίνει αύξηση κατά 23% των κρουσμάτων εγκεφαλικού και κατά 17% των κρουσμάτων καρδιοπάθειας, περιφερικής αγγειοπάθειας και άλλων καρδιαγγειακών νοσημάτων.

Η ανάλυση αναφέρει πως, σύμφωνα με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κάθε ενήλικος πρέπει να καταναλώνει έως 5 γραμμάρια αλάτι την ημέρα. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία, ο μέσος ενήλικος στις χώρες της Δύσης (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) καταναλώνει τη διπλάσια ποσότητα. Στην ανάλυση συμπεριελήφθησαν 13 παλαιότερες μελέτες, στις οποίες είχαν λάβει μέρος συνολικά 170.000 εθελοντές.

Οι ερευνητές υπολόγισαν πως αν μειωθεί στο μισό η μέση κατανάλωση άλατος στον κόσμο, θα αποτρέπονται ετησίως περισσότεροι από 1 εκατομμύριο θάνατοι από εγκεφαλικό και σχεδόν 3 εκατομμύρια θάνατοι από καρδιαγγειακά νοσήματα. Επειδή όμως είναι πολύ δύσκολο να μετρήσει κάποιος με ακρίβεια το αλάτι που καταναλώνει, δεδομένου ότι υπάρχουν και κρυφές πηγές άλατος (όπως το ψωμί), το αληθινό όφελος πιθανώς θα ήταν μεγαλύτερο από αυτό.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Αρχείο Αναρτήσεων